effreno

A New Latin Dictionary by Charlton T. Lewis Ph.D. and Charles Short, LL. D.

ef-frēno or ecfr-, no perf., ātum, 1, v. a., to unbridle, let loose (very rare).— Poet. transf.: Vulturnum Effrenat, Sil. 9, 496.—Far more freq., effrēnātus, a, um, P. a.

I Unbridled , without a rein : equi, Liv. 40, 40, 5: equi velut effrenati passim incerto cursu feruntur, id. 37, 41, 10.—

II Transf., ungoverned , unrestrained , unruly (a favorite word of Cicero): homines secundis rebus effrenatos tamquam in gyrum rationis duci oportere, Cic. Off. 1, 26, 90: populi soluti effrenatique, id. Rep. 1, 34; cf.: libido effrenata et indomita, id. Clu. 6; id. Verr. 2, 1, 24: cupiditas effrenata ac furiosa, id. Cat. 1, 10; and: mens effrenata atque praeceps, id. Cael. 15, 35; so, libertas, Liv. 34, 49 et saep.: insolentiā multitudo, Cic. Rep. 1, 42, 65 fin. ; cf. id. Tusc. 3, 5, 11: ferocia, id. ib. 5, 8: violentia, id. Phil. 12, 11: petulantia, Plin. Ep. 4, 25 fin. : mente, Vulg. 2 Macc. 13, 9 et saep.— Comp. : vox (with libera), Cic. de Or. 3, 53 fin. : libido (Appii), Liv. 3, 50: iracundia, Quint. 9, 2, 3.— Sup. : affectus, Sen. Ep. 88.—Adv.: ef-frēnāte , unrestrainedly , violently , Cic. de Sen. 12, 39.— Comp. , id. Phil. 14, 9, 26.— Sup. appears not to occur.