ex-aggĕro, āvi, ātum, 1, v. a., to raise a mound, dam, or dike; to heap up (class.; cf.: acervo, coacervo, cumulo, aggero).
I Lit.: aggesta humo planitiem, Curt. 6, 5: terram, Plin. 19, 8, 41, § 139: clivum super capita columnarum, id. 36, 14, 21, § 96: locum operibus, to surround with ramparts , Vitr. 10, 22: pluribus stramentis exaggerandum est aviarium, to be abundantly filled , supplied , Col. 8, 11, 9.—
B Transf., to enlarge , increase by heaping up : rem familiarem, Cic. Off. 1, 26, 92; so, magnas opes, Phaedr. 3, prol. 25.—
II Trop.: hic alteri alteris mortem morti exaggerabant, they mutually heaped up death upon death , Auct. B. Hisp. 5 fin. —Far more freq.,
B Transf., to exalt , amplify , heighten , magnify , exaggerate : nihil est ad exaggerandam et amplificandam orationem accommodatius, quam, etc., Cic. de Or. 3, 27; cf.: oratio nimis alta et exaggerata (opp. humilis et abjecta), id. Or. 59, 192: quasi exaggerata altius oratio (with elatio et altitudo orationis), id. Brut. 17, 66: artem oratione, id. de Or. 1, 55; cf. beneficium verbis, id. Planc. 29, 71: immanitatem parricidii vi orationis, Quint. 9, 2, 53: injuriam nostram, id. 6, 2, 23: animus excelsus et altus et virtutibus exaggeratus, Cic. Par. 5 fin. : Xenocrates exaggerans tanto opere virtutem, extenuans cetera et abiciens, id. Tusc. 5, 18, 51: auctae exaggerataeque fortunae, id. Cat. 4, 9 fin. : juventam alicujus honoribus, Vell. 2, 129, 2. Hence, *
1 exaggĕranter , adv., with many words , Tert. de Carn. Chr. 19.—
2 exaggĕrā-tus , a, um, P. a., cumulated , heightened , elevated (very seldom): exaggerata verborum volubilitate, Petr. 124, 3.— Comp. , Gell. 13, 24, 25; cf. ib. § 9.